اما مردى كه خود اقرار به لواط كند ، در حقيقت او خود داوطلب شده است تا از جانب خود اين اعتراف را بكند و شاهدى نيز بر خلاف اقامه نشده و او خود با ميل و رغبت چنين اقرارى را كرده است در اين صورت اگر امامى كه از جانب خدا مأموريت دارد او را مجازات نمايد ، بخواهد مىتواند بر او منت گذاشته و حد را بر او جارى نسازد ! مگر اين سخن خدا را نشنيده‌اى كه مىفرمايد : « هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ » . « 1 » ابن اكثم وقتى كه پاسخها را خواند ، گفت : ما دوست نداريم كه از اين مرد ، پس از اين پرسشها چيزى بپرسند ، زيرا چيزى نخواهند پرسيد مگر ساده‌تر از اينها باشد ، در حالى كه هر چه علم او آشكار شود باعث قوت گرفتن رافضىها ( شيعيان ) خواهد شد . « 2 » 8 - همو به اسناد خود از جعفربن رزق اللَّه نقل كرده ، مىگويد : مرد نصرانيى را نزد متوكّل آوردند كه با زن مسلمانى زنا كرده بود ، متوكّل خواست بر او حد بزند كه اسلام آورد ، يحيىبن اكثم گفت : ايمان پيشينهء بد او را از بين مىبرد . بعضى گفتند : بايد به او سه حد بزنند ! متوكّل به علي بن محمّد تقى عليهما السلام نوشت و از او پرسيد ، امام عليه السلام نامه را خواند و در جواب نوشت : « بقدرى او را بايد بزنند تا بميرد . » . فقها بر اين فتواى امام عليه السلام اعتراض كردند ! متوكّل طى نامه‌اى از علت حكم آن حضرت پرسيد ؟ امام عليه السلام پس از دريافت نامه نوشت :

--> ( 1 ) - ص / 39 : اين نعمت قدرت ، بخشش ماست ، اينك بى حساب به هر كه خواهى ببخش و از هر كه خواهى منع كن ! ( 2 ) - مناقب : 2 / 443 .